Wat is er te zien in de Galerie bij de Boeken?

Nu te zien in de Galerie bij de Boeken. in de DRU Cultuurfabriek

Kijk hieronder voor een impressie. (of ga het zelf eens bekijken in de bibliotheek Ulft)

Het verhaal van de Poolse DRU Arbeiders

Gisteren stuurde Sander Berendsen mij een link naar een indrukwekkend artikel over Poolse arbeiders op de DRU. Hieronder zie je een fragment. Het hele verhaal is hier te lezen.

De Fluitketel van Ingen Housz

Het onderstaande stukje kwam ik net tegen toen ik aan het googelen was op het woord Ingen Housz (oud directeur van de DRU fabrieken in Ulft) Het stuk gaat over de vormgeving van de toenmalige DRU producten. Wim Gilles was een belangrijke schakel in dit proces.

Wissing en Oudolf ontwikkelen industriepark

Wissing en Oudolf ontwikkelen industriepark

(tuin van Oudolf in Boston)

De herbestemming van de oude DRU-fabriek heeft al bewezen dat dromen soms tot iets fraais kan leiden. Maar volgens Nico Wissing is dat nog maar het begin. De tuinontwerper uit Megchelen, die vorig jaar in Japan geëerd werd met zijn ontwerp van een vredestuin, tekent voor de verdere ontwikkeling van het Industriepark in Ulft.

Bron:

Lees meer »

Gesprek met Piet Engelen (90 jaar) over DRU

Gisteren ben ik samen met Denkend aan de DRU vriend Hennie Berendsen en de 89 jarige Bertus Sessink op bezoek geweest bij Piet Engelen in Doetinchem. Piet is in 1937 begonnen op de DRU. Hieronder zie je een deel van zijn verhaal. Het gaat over Tijdink van Atag, zijn vader die door het werk op de DRU gaatjes in zijn longen had gekregen en over de oorlogsjaren.

Wie kent Albert Kok uit Ulft nog?

Ik kreeg van buurman Peter Kok de twee bovenstaande foto's. Het zijn foto's van zijn opa Albert Kok die jarenlang op de DRU heeft gewerkt (en inmiddels al wel 50 jaar dood is) Albert Kok was behalve dat hij werkzaam was op de DRU ook voetballer bij S.D.O. (dus niet SDOUC)

Zijn kleinzoon Peter is benieuwd wie er behalve (zijn opa) allemaal op de elftal foto staan (zijn opa Albert Kok zit geheel links onder geknield)Verder herken ik vierde van links staand Johan Michelus. Maar wie zijn de rest van deze mannen?

(grappig detail is dat op het voetbalplaatje de naam Kok is verhaspeld tot Kot)

De DRU en voetbal

Gisteren sprak ik kort even met Gert Wanders over voetbal en DRU. Gert wist zich nog te herinneren dat er maandagmorgen ontzettend veel en fanatiek over voetbal werd gepraat op de DRU. Zo fanatiek zelfs dat een heftruck chauffeur was vergeten de handrem erop te zetten zodat de hele heftruck in de Oude IJssel verdween. Vooral de rivaliteit tussen Silvolde en Ulft (SDOUC) was enorm. Daarom zijn we van plan om 1 van de volgende afleveringen van Denkend aan de DRU aan voetbal in combinatie met DRU te weiden.

Ideeën of suggesties zijn van harte welkom!Om alvast in de stemming te komen hieronder een filmpje van de meest recente strijd tussen SDOUC en Silvolde

Interview Wim Bolk over de DRU in de Tweede Wereldoorlog

Wim Bolk is aan het vertellen over de DRU in de Tweede Wereldoorlog. Wim Bolk was van 1939 tot 1982 werkzaam op de DRU.

Frank Daamen

Deze korte biografie van Frank Daamen kwam ik net tegen op Internet.De rest kun je hier lezen

Waar is de rest van dit boek?

net als Google vraag ik mij af Waar is de rest van dit boek?

IJzergieterij DRU

Stan, bijna op dezelfde plek maar dan 100 jaar geleden.

Film:Vormzand Pascale Kaparis

De Franse cineast en beeldend kunstenaar Pascale Kaparis maakte de imponerende film ‘Vormzand’. De film stelt de monumentale fabrieksgebouwen van de Dru in Ulft en de voormalige werkers van die fabriek centraal. Het is een fascinerende en een aangrijpende film geworden. Dertig minuten lang wordt de kijker op beklemmende wijze met uitspraken uit het verleden over het werken op de voormalige ijzerfabriek -de DRU- geconfronteerd.

2. DRU-Gebouwen als inspiratie
In 2004 ontdekte Kaparis de DRU-gebouwen voor het eerst. De vele aanwezige sporen in de verlaten en de in sterk verval geraakte fabriekshallen van Ulft deden haar onmiddellijk denken aan de grote bedrijvigheid, die er eens geweest moest zijn en ze besefte dat ze daar iets mee moest doen.

3. Restauratie als keerpunt
Kaparis heeft niet de voltooiing van de restauratie in beeld gebracht, maar juist het ‘keermoment’ waarvoor de gebouwen staan. Ze brengt in beeld het moment, waarop het verleden nog duidelijk zichtbaar en vooral voelbaar is. Zo hier en daar schemert in haar film het begin van de restauratie door en wel in de vorm van sloopactiviteiten en daarnaast zijn de eerste hopen puinafval in beeld gebracht. In deze stoffige atmosfeer vinden haar opnames plaats. Ze verloochent het verleden niet, maar maakt deze juist op haar manier in de film manifest.

4. ‘Vormzand’ als titel
‘Vormzand’ is een zeer toepasselijke titel voor de film over de voormalige ijzerfabriek. Het vormzand werd gebruikt om de gietvormen te maken. De uiteindelijke vormen werden hiermee letterlijk naar de hand gezet. De film herinnert aan het verleden zonder daarbij in sentiment te vervallen. Een aandoenlijke blik die met weinig woorden veelzeggend is. Een film die een indringend beeld neerzet en doet vermoeden wat er eens geweest is. Beelden genomen op de drempel naar een nieuwe gevormde toekomst.

5. Skatebaan symbool van heden
‘Vormzand’ begint en eindigt met de jeugd. Skatende jongeren hebben van één van de hallen bezit genomen. Deze puur hedendaagse sport vormt de verbindende schakel met de toekomst. Bij deze sport hoort durf en is niet vrij van risico’s De restauratie van het DRU-complex houdt een kijken naar het verleden in en er wordt tevens een zinvolle en eigentijdse bestemming aan de gebouwen gegeven.

6. Herinneringen:
In haar film zijn het vooral de kinderen van de voormalige arbeiders, die aan het woord komen. Ze verhalen over hun jeugdervaringen. Het zijn hun belevenissen over de DRU, die zij via hun vader of grootvader meegekregen hebben. Die herinneringen worden in de film weergegeven in de vorm van overpeinzingen. Soms zijn het losstaande begrippen. Dan nog roept elk begrip -als een ijzige constatering- een geheel eigen beeld op. De kinderen van de arbeiders zijn ondertussen volwassen geworden, veertigers of nog ouder. Toch zijn hun jeugdherinneringen nog levendig en blijkt de DRU ook hen wat gedaan te hebben. Door de wijze van filmen wordt het gevoel van overpeinzen versterkt. De hoofdpersonen zijn vooral kijkend en denkend neergezet. Opvallend zijn de doordringende ogen. Hun lippen blijven stijf op elkaar. Los van deze filmbeelden is hun stem gezet. De stemmen zorgen voor pakkende uitspraken over de voormalige fabriek maar ook over de schoonheid van de gebouwen, die de huidige generatie aan de voormalige arbeiders te danken heeft.

Vormzand gaat in premiere op woensdag 27 januari in de filmzaal van de Drufabriek.

Vanaf zaterdag 30 januari is Vormzand te zien in een zeecontainer op het DRU terrein

De Drufabriek in Ulft

De onderstaande tekst en foto kreeg ik van John Haverdil per mail. Het is een gedeelte uit het WBS jaarboek 2009. Dit is dus een landelijke primeur;)


De DruFabriek in Ulft
Zichtbaar

‘Er is meer, veel meer nodig en dat moeten we zelf gaan halen want brengen doen ze het niet, men weet ons niet te vinden. De Achterhoek? Waar ligt de Achterhoek?’ schrijft John Haverdil provocerend op zijn blog. De geboren Ulftenaar, sinds 2005 PvdA-wethouder in de nieuwe gemeente Oude IJsselstreek, schrijft het na een delegatie-bezoek aan Brussel. Het is de Europese hoofdstad niet echt kwalijk te nemen dat men daar het antwoord schuldig blijft, de EU kent vele onbekende achterhoeken. Het wordt kwalijker als je eigen provincie, je eigen land, je over het hoofd ziet.

Momenteel wordt in het oosten van het land met enthousiasme gewerkt aan een antwoord op de crisis. Een samenwerkingsverband tussen lokale overheid en bedrijfsleven maakt door vindingrijke initiatieven de streek cultureel en economisch op dit moment zichtbaar. Het zal niet lang meer duren voor we naar de Achterhoek afreizen om het met eigen ogen te zien. De DruFabriek.

Voor hen die even niet hebben opgelet bij aardrijkskunde het volgende. De Achterhoek ligt tegen de Duitse grens onder Twente, waar het vaak mee wordt verward. De rivieren Rijn en IJssel vormen de zuidwester grens.

In de streek heeft men een bovengemiddelde voorliefde voor motorengeronk, agrarische feestdagen en men blinkt er uit in burenhulp, het noaberschap. Het is de geboortegrond van Guus Hiddink, Klaas-Jan Huntelaar en Robert Gesink.

Men is er bijzonder trots op de traditie, hier worden nog vendeliers opgeleid, hier strijdt men nog om de titel knuppelkoningin tijdens het vogelknuppelen op de Polse Kermis.

Maar de streek kent ook een geheel andere unieke traditie. Hier vindt men het oudste zware industriële gebied van Nederland.

Langs en in de Oude IJssel werd aan het einde van de zeventiende eeuw ijzererts gevonden. Door de aanwezigheid van deze ijzeroerbanken ontstonden er in Terborg, Doetinchem en Keppel hoogovens en gieterijen. In het begin aangedreven door watermolens die met de blaasbalg het houtskoolvuur aanwakkerden. Men goot er generaties lang roosters en ramen, pannen en potten maar ook kogels voor de Pruisen als dat zo uitkwam. Deze ijzergieterijen trokken ook andere ondernemers aan, met name uit de metaalnijverheid.

Vanaf 1755 ook in Ulft, waar na een financiële injectie van de handelaar Brant uit de hoofdstad ‘De Amsterdamsche en Ulftse IJzerhutte’ werd opgericht. Twintig jaar later werd deze fabriek verpacht aan de heer Bernard Diepenbrock en zijn neven Theodor en Bernard Reigers uit Bocholt. De merknaam DRU was een feit (Diepenbrock & Reigers, Ulft). Bijna tweehonderdvijftig jaar worden hier behalve de roosters en braadpannen, kachels, haarden en badkuipen door DRU gefabriceerd.

Na 1888 worden gebouwen ingrijpend vernieuwd en uitgebreid. Het fabriekscomplex ontworpen door de architecten Gerrit en Arend Beltman is beeldbepalend voor Ulft. Zelfs de loop van de Oude IJssel wordt verlegd om de productie ruim baan te geven.

Aan het begin van de twintigste eeuw is het gevonden ijzer niet langer van belang en zijn alle gieterijen overgegaan op geïmporteerd ruwijzer. Na de Eerste Wereldoorlog moderniseert de DRU ook haar interne structuur: kantoorfuncties worden belangrijker en er komt een scheikundig laboratorium.

Tot in de jaren zeventig van de vorige eeuw is DRU de grootste werkgever in de streek. De huidige directeur van de Stadsschouwburg Amsterdam herinnert zich nog hoe hij in de Wolseley mee mocht met zijn vader Frank, de toenmalige directeur van de DRU en dat hij dan op de grote Ollivetti typemachine mocht tikken. Maar het meest is hem de ijzergieterij bijgebleven: ‘met ‘echte’ arbeiders, mannen groot en sterk, in blauwe overalls, die liepen met potten brandend gietijzer. Dat fel oranje brandende gietijzer is een fenomeen voor een kind. Ik zal het m’n leven niet vergeten en ik keek m’n ogen uit. Ook in de walserij, waar het zo’n enorme herrie was.’ ‘Als ik in de fabriek was, dan was ik uiteindelijk toch het meeste in de portiersloge. Ik zat daar naast de portier en ik mocht dan de slagboom bedienen. Bij het passeren van een auto gaf ik zo’n knikje dat de portier gaf.’

Zes jaar geleden is de firma, met behoud van de merknaam, opgegaan in een groter concern en zijn de activiteiten verplaatst naar nieuwbouw in Duiven.
Lege ruimte

Wanneer in 2003 de laatste hal wordt verlaten blijft op het terrein aan de Oude IJssel een reeks gebouwen staan die inmiddels de status van rijksmonument hebben verworven. Wat te doen met deze immense ruimte die voor Ulft en de regio van zo’n grote cultuurhisorische waarde is?

Het herkennen van die waarde hangt erg af van de tijdgeest. De fabriekscomplexen van vergelijkbare bedrijven, bijvoorbeeld ATAG en ETNA die eerder failliet gingen, zijn zonder pardon gesloopt. Maar sinds enige decennia heeft men ook oog voor het ‘nieuwe erfgoed’. De DRU-gebouwen hebben het geluk gehad dat er een brede, wetenschappelijke en maatschappelijke erkenning is onstaan van dit industriële erfgoed. Afbraak was inmiddels niet meer zo vanzelfsprekend, zodat delen van het fabriekscomplex de kans kregen rijksmonument te worden.

Twee argumenten hielpen bij deze beslissing. De lokatie van een gaaf fabrieksterrein aan een groen, verder onbebouwd rivierdal is in Nederland uniek. Dat de lokale bevolking zich zo betrokken voelt bij het behoud van ‘de Hut’ heeft zeker ook een rol gespeeld.

December 2006 neemt de nieuwe coalitie in de gemeenteraad, die bestaat uit Lokaal Belang, VVD en PvdA, in een raadsvergadering van de Gemeente Oude-IJsselstreek, na jaren van plannen maken het besluit het DRU-terrein te bestemmen voor een combinatie van wonen, werken en cultuur.

John Haverdil, als wethouder ruimtelijke ordening, volkshuisvesting, cultuur, stads- en dorpsvernieuwing en monumentenzorg, zo ongeveer voor alles verantwoordelijk wat dit je in dit project kunt tegen komen heeft het paars-lokale college geleid naar een gedurfd plan: Het Gietelinck.

Overleg met de toekomstige gebruikers, een Arnhemse vastgoedontwikkelaar en een woningbouwvereniging levert een levensvatbare transformatie van een gesloten fabrieksterrein naar een open, op de toekomst gerichte wijk. Een belangrijke rol in het proces is weggelegd voor de Nationale Maatschappij tot Behoud, Ontwikkeling en Exploitatie van Industrieel Erfgoed (BOEi), een landelijke non-profit organisatie die zich bezighoudt met het herbestemmen van industrieel erfgoed.

Een convenant, mede door de provincie ondertekend, bezegelde de samenwerking tussen alle partijen.

Eenvoudig was de realistie van het plan niet, er moesten oplossingen worden gevonden voor bodumverontreiniging, begrotingstekorten en gewijzigde subsidievoorwaaarden.

Nu, in het najaar van 2009, is de Cultuurfabriek DRU als eerste deel van het plan feestelijk geopend. Joep van ‘t Hek heeft de Fabriek al op zijn theatertour bezocht en Nout Wellink heeft er al de De Architectuur Prijs Achterhoek uitgereikt. De eerste oefenruimtes zijn betrokken en de eerste vergaderingen hebben al plaatsgevonden in ruimtes die geuren naar nieuw.

Wanneer het geheel is voltooid zullen de zeven rijksmonumentale fabrieksgebouwen een nieuwe functie hebben gekregen en zijn er rond de 280 nieuwe appartementen gerealiseerd. Deels gebruik makend van de oude fabriekshallen en deels vrijstaande nieuwe energiezuinige woningen.

Zo zullen er in De Badkuipenfabriek 16 casco lofts worden gerealiseerd. Met deze woningbouw wordt de werkgelegenheid in de bouw voor een langere periode in de regio veilig gesteld.

Ulft beschikt vanaf nu - in het voormalige Portierscomplex - over een openbare bibliotheek, een nieuwe theaterzaal, een popzaal met plaats voor een kleine duizend bezoekers, oefenruimte’s voor het individueel muziekonderwijs en over een ruimte voor koren.

Uiteraard herbergt een van de oorspronkelijke erfgoedpanden het IJzermuseum waar de geschiedenis van DRU is te zien. Conferentieruimtes en tentoonstellingsruimtes geven Het Gietelinck een meer dan regionale betekenis. Met twee ROC’s is overeengekomen leerwerkplekken in het cultuurcluster te realiseren, zodat jonge mensen zich kunnen ontwikkelingen en daarmee het uitzicht op werk te vergroten.
In beeld

Op oude foto’s is te zien welke omvang het DRU-terrein in de kleine gemeente heeft. In een flauwe bocht van de rivier is in de loop van eeuwen een complex ontstaan dat uit verschillende hallen en een portiersgebouw bestaat. De KLM maakt in de jaren twintig luchtfoto’s van de Ulftsche IJzergieterij Diepenbrock & Reigers, je kunt hier aan de zeven rokende schoorstenen zien dat de waterkracht heeft plaats gemaakt voor stoom. Die schoorstenen zijn inmiddels allemaal verdwenen, maar de watertoren blijft midden in het gebied bewaard als beeldbepalend element.

Ansichtkaarten hebben er voor gezorgd dat veel beeld uit het verleden is bewaard gebleven. De in verhouding hoge oplage garandeert een grote ‘overlevingskans’ van het beeld. Prentbriefkaarten werden al in een vroeg stadium gespaard door verzamelaars. Het valt op hoe gevarieerd de foto’s op die kaarten zijn, nergens krijg je zo’n goed beeld van het verleden van Ulft als op de ansichtkaarten in de collectie van het Gelders Documentatiecentrum.

De in opdracht van de firma gemaakte fabrieksfoto’s tonen alle facetten van het bedrijf, van het smelten van het ruwe materiaal tot het eindproduct. Van de oudste beelden zijn de makers vaak onbekend, maar in de landelijke fotoarchieven bevinden zich recentere reportages, gedateerd en op naam van de fotograaf. Maar ook daar ben je weer afhankelijk van de informatie die de maker ons naliet.

Hans Spies fotografeerde de fabriek in 1936. Waarschijnlijk in opdracht, hij werkte vaak als interieurfotograaf voor Linoleum Krommenie, Bruynzeel en de Leerdam Glasfabriek, in dit rijtje past de DRU zeker. Ook de fotografen Henk Jonker en Kees Scherer waren in de jaren vijftig en zestig te gast in Ulft, maar verdere gegevens over de reden van de reportage ontbreken.

De meest recente fotografie komt van de Achterhoekse fotograaf Stan Bouman. Hij was er bij toen in oktober het gebouw feestelijk werd ingewijd met wat lokale rituelen door de commissaris van de koningin Clemens Cornielje, burgemeester Hans Alberse en directeur Jeroen de Kok. Daarna kon het openingsfeest in aanwezigheid van Piet Wijkamp, die ruim 42 jaar bij DRU werkte en ruim 300 genodigden beginnen.

Wethouder John toonde recent een foto van zijn vader Johan Haverdil op het weblog van de DruFabriek. Zijn vader, die hem verbood naar de kunstacademie te gaan - daarmee beland je alleen maar in de steun -wist hem te sturen naar een opleiding werktuigbouwkundig tekenaar. Een vaste baan bij één baas was evenwel niets voor hem. Zo werd Haverdill industrieel ontwerper, coordinator vluchtelingenwerk en volgde hij de opleiding welzijnskunde- en management. En is dus nu wethouder.

Zijn begeleidende tekst verklaart veel van het tomeloze enthousiasme in Ulft: ‘Als zoon van een huttenkaerl ben ik natuurlijk bijzonder trots dat ik hier nu mijn stempel op mag drukken en als Dru-projectwethouder aan het stuur mag zitten. Niet voor mezelf, maar voor alle huttenkaerls van toen en nu, voor alle kinderen en kleinkinderen [...]. Jammer dat de generatie van toen er bijna niet meer is. Hoe zouden ze de transformatie van de Dru hebben ervaren? Uit respect voor de arbeiders van toen is het complex voor de toekomst veilig gesteld [,,,]. Een geschenk van de Dru-huttenkaerls aan de generatie van nu en straks.’

De foto stamt uit 1962 en is gemaakt door DRU-huisfotograaf Van Onna. Haverdil weet dat zijn vader, links op de foto op dat moment 44 jaar is. Hij vraagt op het blog of iemand weet wie die andere heren op de foto zijn.

Het duurt niet lang of hij krijgt een uitvoerig antwoord van Gert Wanders: ‘Die foto is genomen op een donkere natte vrijdagmiddag om precies te zijn 21 december 1962 [...] ter gelegenheid van de Kerst. Bij deze bijeenkomst was al het personeel van hoog tot laag naar de Assemblage gekomen om daar de resultaten van het afgelopen jaar te aan horen door direkteur Frank Daamen. De direkteur had het over o.a. verkoop, produktie, jubilarissen, nieuwe produkten, maar ook over de plannen voor 1963, o.a. Gieterij 5, nieuwe stoomketel enz. In de pauze kon het personeel luisteren naar gezang van het DRU-koor en de kapel onder leiding van Bennie Geerts [...] De kachel op de foto achter je vader was een JAN 62, prijs f 395,00. De personen op de foto zijn van links naar rechts: Johan Haverdil; N.N.; Theet Kok; M. Scelag (een Pool) en Dick de Vries die werkte op de afdeling Technische Kantoren (werkvoorbereiding), het gebouw wat jullie nu Loonburouw noemen.’

Wanders weet zich ook nog te herinneren dat het 25-jarig jubileum van Johan Havedil bij DRU, een van de laatste handelingen van direkteur Frank Daamen zou zijn. Twee weken later zou Daamen verongelukken op zee.

De foto’s van DRU in Ulft tonen een eeuw lokale geschiedenis. Een fabriek aan een bocht van de rivier.

En de weg naar Gendringen, de Dorpsstraat en de Groote straat. De kerk, het klooster en het Vereenigingsgebouw. En sinds kort de DruFabriek. De Smeltkroes, 't Pakhuus en het Schaftlokaal.


Tijdens de ledenvergadering van de Partij van de Arbeid in de gemeente Oude IJsselstreek is wethouder John Haverdil onlangs unaniem tot lijsttrekker van de PvdA voor de gemeenteraadsverkiezingen van volgend voorjaar gekozen.

Simon B. Kool

Potten en Pannen

Van online kookwinkel Potten en Pannen kreeg ik via Twitter de onderstaande foto. Een schattig klein DRU pannetje.

Wim Gilles Dru fluitketel

(klik op de afbeelding voor een leesbare vergroting)

De DRU fluitketel ontworpen door Wim Gilles is inmiddels zo'n design klassieker dat hij zelfs is opgenomen op het designblog van de Rietveld Academie. Binnenkort meer over Wim Gilles.

DRU in de Tweede Wereldoorlog

De Tweede Wereldoorlog leeft nog altijd enorm onder de mensen. Zie ook in dit verband het succes van de TV serie "De Oorlog" op zondagavond. Maar wat was nu de rol van DRU in de Tweede Wereldoorlog?

Hieronder een stukje over de DRU in oorlogstijd. Ik heb het gekregen van Hennie Berendsen en het komt uit het personeelsblad 'De Olde Hut'
(klik op het bericht om een leesbare versie te zien of te downloaden)

Bernard Reigers: Watergraaf en DRU directeur

Gisteren was ik de hele middag in het archief van het Waterschap Rijn en IJssel op zoek naar sporen van Bernard Reigers.

Wie was Bernard Reigers? En wat was zijn betekenis voor DRU?

Mr. Bernard Aloys Reigers mag wel de tweede stichter van de DRU genoemd worden. Onder zijn krachtige en bezonnen leiding is de zaak geconsolideerd; de ontwikkeling tot een modern bedrijf,die zich in de 20e eeuw aan de Ulftse hut heeft voltrokken is door Bernard Reigers voorbereid. (Blz 34 boek Tweehonderd jaar DRU)

Bernard Reigers was voor dat hij directeur was van DRU in de periode 1857-1867 ook bedrijfsleider van ijzergieterij Vulcaansoord in Terborg.

Daarnaast was hij ook oprichter en eerste Watergraaf van het Waterschap van de Oude IJssel
Hieronder kun je de notulen downloaden,of uitprinten van 3 september 1892 toen Bernard Reigers afscheid nam als Watergraaf van het Waterschap van de Oude IJssel om gezondheidsredenen.

Op 25 maart 1895 is Bernard Reigers gestorven in Ulft.
Reigers afscheid Waterschap

Wie zoet is krijgt lekkers?

Met oog op het Sinterklaasfeest enkele romantische afbeeldingen rondom de rituelen die daarbij horen.
De kachel was vroeger een centraal punt in huis, rond Sinterklaas fungeerde het zelfs als doorgeefluik van de wensen aan de goedheiligman.
Elke morgen leegde moeder de asla en vader of de broertjes schepten tweemaal per dag kolen,( antraciet of eierkolen)
Met Pasen verdween het geval naar de zolder om begin november zo tegen de tijd dat Sinterklaas naar Nederland afreisde weer in de huiskamer geïnstalleerd werd. Toch mooi dat de DRU een steentje aan deze romantiek heeft bijgedragen.De twee foto's zijn van de bekende fotograaf Paul Huf.

Hennie Berendsen

Een DRU baby

Op mijn internet speurtocht kwam ik net hier de onderstaande foto tegen.

een prachtige pan De 7" Baby-Wadjan van DRU.

De volgende omschrijving staat bij de foto:

Wadjan komt van wadja dat staal betekent in het Maleis maar het ding is van gietijzer. In de mij nagelaten originele DRU-catalogus uit 1936 staan vijf wadjans in de lijst. De kleinste heeft echter een doorsnee van 8 Amsterdamse duimen ofwel 20 cm. Het hier getoonde 7"/18 cm model staat er dus niet in maar hij stamt wel uit die tijd

Beeldhouwer Chris Elffers over de DRU IJzergieter

Gisteren had ik een Rotterdam een kort gesprek met Chris Elffers (83). Hij is de man die de Dru ijzergieter heeft gemaakt.Binnenkort kom ik hier in het kader van de serie 'Denkend aan de DRU' uitgebreid op terug.