Denkend aan de DRU-Olaf Molenaar

Zondag 13 september was Melle Daamen op de Drufabriek om zijn persoonlijke herinneringen voor te lezen in het kader van de serie "Denkend aan de DRU" Ik stond op de eerste rij.

Mijn geschiedenis is nauw verweven met die van de familie Daamen.

Even uitleggen.

Mijn vader was de persoonlijke chauffeur van de directeur van de DRU Frank Daamen (de vader van Melle). En mijn moeder was het kindermeisje van de familie Daamen. Mijn vader en moeder hebben elkaar leren kennen bij en dankzij de familie Daamen. Het verhaal van de kennismaking van mijn vader en moeder zou zo een passage uit een erg flauwe doktersroman kunnen zijn.

Want wat u moet weten.


Het huis van de familie Daamen lag (en ligt nog steeds) in Engbergen ver van de bebouwde kom van Ulft.

Mijn moeder was 19 en net kindermeisje bij de familie Daamen. Maar de familie was op zakenreis. En mijn moeder was alleen met de 4 kinderen Daamen in het toen nog donkere bos (jaren 50)

Toen brak er een enorm onweer uit en de bliksem sloeg in de stoppenkast van de familie Daamen. Het hele huis was donker en mijn 19 jarige moeder zat met 4 hevig geschrokken en huilende kinderen in een donker huis.

Ze was de wanhoop nabij. De enige die ze toen in Ulft kende was de chauffeur van Frank Daamen Corrie. Zij belde Corrie en Corrie zorgde dat er weer licht kwam in het huis van de familie Daamen. De rest is geschiedenis en mijn ouders "Corrie en Christien" zijn inmiddels al 45 jaar getrouwd.

Mijn vader sprak in mijn jeugd altijd met een enorm respect over Frank Daamen (de vader van Melle) Frank Daamen was voor mijn vader met stip de beste baas (directeur) die hij in zijn 43 jarige Dru carrière had meegemaakt.

Voor mij groeide in mijn gedachten de vader van Melle uit tot een mythische figuur waarover bovendien in het dorpse Ulft de meest geheimzinnige verhalen rond gingen in verband met zijn overlijden (zeilongeluk)


Bovendien was ook nog een belangrijke hoofdstraat in Ulft vernoemd naar de vader van Melle de Frank Daamenstraat.

Daarom was het voor mij zondag een speciale dag. Hieronder kun je het "Denkend aan de DRU" verhaal van Melle Daamen lezen.

Denkend Aan de Dru-Melle Daamen

DENKEND AAN DE DRU……

Melle Daamen:

Denkend aan DRU, door Melle Daamen ter gelegenheid van heropening portiersgebouwen DRU

Mijn vader, Frank Daamen, was tot 1971 directeur hier en tot die tijd was ook mijn leven nauw met de DRU verbonden. In mijn herinnering, -en het zijn kinderherinneringen, dus neemt u ze met een korreltje zout, - in mijn herinnering was ik veel op de DRU. In het weekend bijvoorbeeld. Mijn vader moest dan vaak nog even naar kantoor en dan nam hij mij mee. Ik vond dat leuk, een uitstapje met m’n vader, samen met de auto, die geweldige Wolseley, naar dat moderne kantoor. Hij liet me dan typen op een van de typemachines, van die grote Ollivetti’s. Nog spannender was het om in de computerruimte te kijken. DRU had vroeg een computer. Dat waren in de 60er jaren nog gigantische apparaten. De DRU computer stond in een grote zaal die zwaar gekoeld was. Op die enorme computer zaten grote spoelen die continue schijnbaar willekeurig voor- en achteruit draaiden, ook in het weekend. Pure science fiction was dat en eindeloos kon ik naar die draaiende spoelen kijken. Een kinderhand was toen nog snel gevuld.
Maar als kind was de fabriek natuurlijk het meest indrukwekkend en spannend, vooral de ijzergieterij. ‘Echte’ arbeiders, mannen groot en sterk, in blauwe overalls, die liepen met potten brandend gietijzer. Dat fel oranje brandende gietijzer is een fenomeen voor een kind. Ik zal het m’n leven niet vergeten en ik keek m’n ogen uit. Ook in de Walserij, waar het zo’n enorme herrie was. De hele DRU fabriek was veel herrie trouwens, en druk, er reden allerlei vorkheftrucks rond en karren.
Omdat ik directeurszoontje was mocht ik alles vragen en meemaken. Ik mocht mee in de auto met chauffeur Corrie, ik mocht tuinman Prinsen helpen en ik ging voor het eerst van m’n leven vissen met Straub.
Als ik in de fabriek was, dan was ik uiteindelijk toch het meeste in de portiersloge. Ik zat daar naast de portier en ik mocht dan de slagboom bedienen. Bij het passeren van auto gaf ik zo’n knikje dat de portier gaf. Dat portiertje spelen gaf me een buitengewoon gewichtig gevoel, ik liet immers iedereen naar binnen en naar buiten, wat was er nou belangrijker dan iedereen naar binnen laten. Eigenlijk waande ik mij in de portiersloge de onderkoning van de DRU
Door de plotselinge dood van mijn vader kwam voor mij en mijn familie een onverwacht einde aan de DRU periode. De DRU kreeg een zware periode en door allerlei redenen raakte het bedrijf in verval. De oude DRU fabriek bestaat niet meer, of beter gezegd, functioneert niet meer, want de gebouwen –inmiddels industrieel erfgoed- bestaan nog. Ik ben blij dat enkele burgers uit het Ulftse het initiatief hebben genomen die prachtige DRU fabrieksgebouwen nieuw leven in te blazen en ik ben vooral blij dat ze hebben doorgezet en dat het gelukt is. Er zijn in Nederland en het buitenland interessante voorbeelden van hergebruik van industriële gebouwen. Ik denk aan het Meatpackers District in New York, aan de abattoirs in Casablanca, en veel dichterbij aan de Westergasfabriek in Amsterdam, Gebouwen die een goede bestemming hebben gekregen en die bijdragen aan de levendigheid van stad of streek. Ik hoop oprecht dat dat hier ook gaat lukken, dat dit een levendige bruisende plek wordt. Een plek waar het verleden is gevormd, maar vooral ook een plek waar toekomst wordt gemaakt.
Ik feliciteer u met deze eerste heropening van een deel van de DRU-fabriek en wens u veel succes bij de uitvoering.

Melle Daamen
13 september ’09

Video:Denkend aan de DRU- Melle Daamen

De eerste 2 minuten van het verhaal "Denkend aan de DRU" van Melle Daamen. (Excuses voor het geluid er was veel geroezemoes). Het hele verhaal van Melle Daamen is hier binnenkort te lezen. Wie zijn eigen verhaal "Denkend Aan De Dru" wil insturen kan dat direct doen op olaf.molenaar.drufabriek@blogger.com. Je verhaal komt dan direct op dit blog.